Boek
Nederlands

Het leed van de stoftor

Toon Tellegen (auteur)

Het leed van de stoftor

De stoftor woont alleen op de maan en roept, om de dieren op aarde te laten weten dat hij bestaat, 'Het spijt me', waarop de dieren op aarde verschillend reageren.
Onderwerp
Spijt
Titel
Het leed van de stoftor
Auteur
Toon Tellegen
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Em. Querido's Uitgeverij, 2018
128 p.
ISBN
9789021415260 (paperback)

Andere formaten:

Besprekingen

Stoftor zegt sorry

NOVELLE. Als een onbekende stem vanaf de maan 'het spijt me' roept, gaan op aarde de poppen aan het dansen.

De stoftor woont helemaal alleen op de maan. Overdag is het bloedheet en 's nachts steenkoud. Vanaf daar kan hij de dieren op aarde zien, hij kent ze allemaal, maar niemand weet dat hij bestaat. Op een dag is hij zo ongelukkig en eenzaam, dat hij door een luidspreker richting de aarde 'Het spijt me!' roept.

Aldus het begin van de novelle Het leed van de stoftor van Toon Tellegen, de schrijver van een groot oeuvre van met name dierenverhalen. Zijn nieuwe boek past wederom in de licht filosofische Tellegen-formule, met titels als Het voornemen van de muis, Het lot van de kikker en Het verlangen van de egel, waarin de dieren allerlei menselijke problemen hebben en verlangen naar liefde en gezelschap. Het zijn vertellingen in verzorgd, economisch proza, die de lezer niet al te somber stemmen.

Het leed van de stoftor heeft een ongewone opbouw, omdat de stoftor uit de titel (een fantasie-insect) maar kort in beeld is. Zijn hartekreet zet de andere dieren in gang, die niet w…Lees verder

Het spijt me!, roept de ongelukkige richting aarde

De stoftor woont helemaal alleen op de maan. Overdag is het bloedheet en 's nachts steenkoud. Vanaf daar kan hij de dieren op aarde zien, hij kent ze allemaal, maar niemand weet dat hij bestaat. Op een dag is hij zo ongelukkig en eenzaam, dat hij door een luidspreker richting de aarde 'Het spijt me!' roept.

Aldus het begin van de novelle Het leed van de stoftor van Toon Tellegen, de schrijver van een groot oeuvre van met name dierenverhalen. Zijn nieuwe boek past wederom in de licht filosofische Tellegen-formule, met titels als Het voornemen van de muis, Het lot van de kikker en Het verlangen van de egel, waarin de dieren allerlei menselijke problemen hebben en verlangen naar liefde en gezelschap. Het zijn vertellingen in verzorgd, economisch proza, die de lezer niet al te somber stemmen.

Het leed van de stoftor heeft een ongewone opbouw, omdat de stoftor uit de titel (een fantasie-insect) maar kort in beeld is. Zijn hartekreet zet de andere dieren in gang, die niet weten wie er heeft geroepen, noch waarom. Het schrijvertje hoort het als inspiratie voor wat hij op het water zal schrijven, de beer, die net elf taarten heeft opgegeten, hoort de stem van zijn eigen geweten, het pantoffeldiertje hoort een verontschuldiging van de wereld voor het dagelijks leed dat opstaan heet.

Lees verder
De stoftor woont op de maan. Helemaal alleen. Als hij over de rand kijkt, kan hij alle dieren op de aarde zien. In zijn eenzaamheid beeldt hij zich van alles in, meestal droefgeestige dingen. Op een dag vindt hij dat hij de dieren moet laten weten dat hij bestaat. Hij wil ze een kort zinnetje toeroepen. Per ongeluk en toevallig wordt dat: 'Het spijt me!' Alle dieren horen het. Ze gaan er ieder op eigen wijze mee om. De een empathisch, de ander onverschillig. Begripvol of afwijzend. Altijd overdreven en eenzijdig. Zo ontstaat een afspiegeling van herkenbare reacties, van menselijke reacties om precies te zijn. Want zo werkt dat met dierverhalen. Iedereen kan er om lachen en hoeft niet toe te geven dat hij of zij zich in die eenzijdigheden herkent. Toon Tellegen, die al heel veel van die dierenverhaaltjes heeft geschreven, schrijft erover vrij van oordelen, met milde en geamuseerde blik. Net als in vergelijkbare ‘romans’, zoals ‘Het wezen van de olifant’*, ‘Het voornemen van de muis’** …Lees verder

Het leed van de stoftor

De stoftor woont op de maan en niemand weet dat hij bestaat. De stoftor lijkt een beetje op een sprinkhaan maar ook weer niet, in elk geval is hij een schrander diertje. Op een dag roept hij zomaar door een toeter 'Het spijt me'. Alle dieren horen hem en denken dat het voor hen bestemd is. De mier lag nog in bed toen ze een luide stem hoorde. De eekhoorn zat op een tak van een boom toen hij hoorde: 'Het spijt mij'... Het brengt hen allemaal in de war maar ze doen toch voort met hun dagelijkse bezigheden. Als er iemand is die op een grappige en toch ernstige manier de lezer kan bekoren en ontroeren dan is het wel Toon Tellegen. Op een meesterlijke wijze beschrijft hij het leed van de stoftor en laat de andere, ons zeer bekende dieren, hun ding van elke dag doen. Zoals de secretarisvogel die nadacht over een brief die hij wilde schrijven om te zeggen dat woorden niet langer toereikend waren. De eland die ophield met grazen toen hij de woorden hoorde, de schildpad die enzovoort enzovo…Lees verder

Over Toon Tellegen

CC BY 2.0 - Foto van/door axesjazzpower

Antonius Otto Hermannus (Toon) Tellegen (Brielle, 18 november 1941) is een Nederlandse schrijver, arts en dichter die vooral bekend is om zijn kinderboeken. Vooral zijn dierenverhalen rond de mier en de eekhoorn zijn erg geliefd en worden ook door volwassenen graag gelezen vanwege de amusante, bizarre situaties en filosofische diepgang.

Biografie

Tellegen, telg uit het geslacht Tellegen, studeerde geneeskunde in Utrecht en vestigde zich na een verblijf van drie jaar in Kenia als huisarts in Amsterdam. Na al een aantal jaren gedichten voor volwassenen te hebben geschreven, begon hij verhalen voor zijn kinderen te schrijven. In 1984 verscheen zijn eerste kinderboek, Er ging geen dag voorbij: negenenveertig verhalen over de eekhoorn en de andere dieren. In de verhalen van Tellegen spelen dieren als de mier en de eekhoorn vaak de hoofdrol. De verhalen zijn vaak filosofisch van aard. Enkele boeken zijn met prijzen bekroond.

Lees verder op Wikipedia